"Ενώ τα σπίτια μας καίγονται, εμείς τραγουδάμε..." έγραφε σε νεοελληνική μετάφραση, σε μιά ιστορική του πλέον ρήση, πριν περίπου 2.400 έτη ο Θουκυδίδης.
Περιέγραψε με το πιό γλαφυρό τρόπο την ανεμελιά των Αρχαίων Αθηναίων, που οδήγησε με τραγικό τρόπο την μεγάλη πολιτεία τους στην καταστροφή.
Η φράση του είναι δανεισμένη από ένα μύθο του Αίσωπου – μια ειρωνική διαπίστωση-προειδοποίηση για εκείνους που εφησυχάζουν ή ασχολούνται με ασήμαντα θέματα, ενώ έχουν πολύ σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν, ακόμα κι όταν κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξή τους.
(γεωργοῦ παῖς κοχλίας ὤπτει. ἀκούσας δὲ αὐτῶν τριζόντων ἔφη· “ὦ κάκιστα ζῷα, τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων αὐτοὶ ᾄδετε;” ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν δρώμενον ἐπονείδιστον.)
Από τον ιστοριοδίφη του ιστολoγίου
