ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ :

Ένωση Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος

Ιστολόγιο με επικαιρότητα, ειδήσεις και νέα, πυροσβεστικού, περιβαντολογικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, από το διαδίκτυο και τον τύπο.







4/9/16

Ορθόδοξη Θεώρηση περί πενίας (φτώχειας) & πλεονεκτικής συμπεριφοράς του ανθρώπου

    Του Πυραγού Λίβερη Χ. Χρήστου Θεολόγου – Κατηχητή
                                                                                                                                                                   



Θα αναρωτηθεί κανείς. Από πότε υπάρχει η πενία πάνω στο πλανήτη γη. Η απάντηση είναι ότι η πενία έχει την ίδια ηλικία του πεπτωκότος ανθρώπου και δεν υπάρχει περίπτωση να εκλείψει, όσο οι κοινωνικές δομές διέπονται από μηχανισμούς σχεδιασμένους από τον εκπεσόντα άνθρωπο.
Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες, ο πλούτος και η πενία θα εναλλάσσονται μέχρι ο παρόν κόσμος να αφήσει πίσω του το χρονικά και τοπικά πεπερασμένο και να εισέλθει σε τροχιά αιωνιότητας.
Ο πλούτος και η πενία αποτελούν δε αφύσικες καταστάσεις αφού στο φυσικό περιβάλλον π.χ ο αέρας, η γη, το νερό κλπ ανήκουν σε όλα τα φυσικά όντα, χωρίς να παρεμβάλλονται ανθρώπινες προϋποθέσεις.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει ότι, ο άνθρωπος δημιουργεί την ανισότητα γιατί δεν αρκείται στα αναγκαία αλλά σφετερίζοντας τους φυσικούς θησαυρούς θέλει να ελέγχει, να εξουσιάζει και να υπερέχει των άλλων ανθρώπων σε σημείο που ούτε τα περισσεύματα του δεν τα εναποθέτει στα πόδια των φτωχών.
Κάθε τέτοια συμπεριφορά είναι σίγουρα καταδικαστέα και είναι παντελώς ξένη προς εκείνη του Τριαδικού Θεού μας. Άρα η ύπαρξη πλουσίων και φτωχών δεν είναι κάτι άλλο παρά η αποκορύφωση της ανθρώπινης ανευθυνότητας, της ανθρώπινης απληστίας και η διάθεση της κυριαρχίας επί των αδυνάτων που η διαρκούσα ανθρώπινη κακία, λόγω ελλείψεως αγάπης, ποτίζει καλά το έδαφος που καλλιεργείται τεχνητά ο διαχωρισμός πλουσίων και φτωχών.
Η Ορθόδοξη πίστη όμως απέναντι σε αυτές τις τάσεις δεν μοιρολατρεί. Χωρίς να διεκδικεί ρόλους εξουσιαστικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς, αγωνιζόμενοι για το ‘’νυν‘’ και χωρίς να λειτουργεί ουτοπιστικά καλλιεργώντας όνειρα θερινής νυκτός, βάζει όριο και αξιολογεί την στάση που κρατά ο φτωχός ή ο πλούσιος απέναντι στον Θεό και τον συνάνθρωπο. Επομένως το σημαντικό δεν είναι στο τι είσαι ή τι έχεις αλλά στο ποιος είσαι όταν έχεις ή δεν έχεις και πως αντιμετωπίζεις τον πλησίον σου. Έτσι η Εκκλησία οριοθετείται ως ιατρείο με αυτονόητο σκοπό τη θεραπεία ή την εξάλειψη της αμαρτίας και τις συνέπειες της. Κατά αυτόν τον τρόπο ο πλούτος και η φτώχεια δεν οδηγούν στην κακία ή την αγιότητα αλλά γίνονται χώρος που αντανακλάται ο εσωτερικός κόσμος και η αξιολόγηση των όσων τα χρησιμοποιούν.
Η Ορθόδοξη θεώρηση είδε τον πλούτο και την πενία ως άρματα για να πολεμήσουμε τον μισόκαλο διάβολο αλλά και ως όπλα προς την αρετή, αν θέλουμε φυσικά!!! Πιο πρόσφορο έδαφος όμως είδε, ως μέσο άσκησης φιλοθεΐας και φιλανθρωπίας, την προσωπική φτώχεια η οποία γίνεται μετά προαιρέσεως και όχι αναγκαστικά
Η Εκκλησία, αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες, σε αντίθεση προς τα πολιτικά οικονομικά συστήματα, εξασφαλίζει εντός των τειχών της, την αξιοπρέπεια των φτωχών, χωρίς να ξεχωρίζει και να απομονώνει οικονομικές ή κοινωνικές ομάδες με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το κοινό Ευχαριστιακό Ποτήριο του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου μας στην Θεία Λειτουργία.
Φυσικά, η αναφορά στη χρησιμότητα της φτώχιας, δεν υιοθετεί και γνώμες αποδοχής της οικονομικής εξαθλίωσης ως μέσο για να αρέσει και να είναι κάποιος αγαπητός στο Θεό.
Δεν θέλει η Εκκλησία να συντηρήσει την φτώχεια. Απλώς αποδέχεται ότι δεν είναι δυνατόν να επαλειφθεί λόγω της μόνιμα πλεονεκτικής συμπεριφοράς των ανθρώπων.
Με δεδομένο το καθεστώς της αμαρτίας, κάθε πρόταση για το μεγάλο ‘’φινάλε’’ της πενίας είναι μία ουτοπία. Αυτό το βλέπουμε και ειδικά στις μέρες μας με την οικονομική κρίση όπου στην παμπάλαιη λεγόμενη ‘’νέα εποχή της παγκοσμιοποίησης’’, η μεγιστοποίηση της πενίας είναι ζωοποιό της συστατικό.
Αλλά και ακόμη αυτή την στιγμή, η εκκλησία πότε δεν έπαψε και δεν θα πάψει να ασκεί κριτική και να πληροφορεί προς πάσα κατεύθυνση για τις ποικίλες συνέπειες, της συνεχιζόμενης οικονομικής εκμετάλλευσης, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του Κυρίου μας ο οποίος αναφέρθηκε για την δυσκολία ένταξης των πλουσίων εκμεταλλευτών στην βασιλεία Του λέγοντας ‘’ δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν του Θεού’’(Λκ 18,24)
Με τη αίσθηση ότι η φτώχεια αποτελεί μια διαρκή απειλή για την ανθρωπότητα, η Ορθόδοξη, Μία ,Αγία και Αποστολική Εκκλησία, οφείλει να θεολογεί για λελογισμένη εκμετάλλευση, κατανομή και διαχείριση των φυσικών πόρων με ισότιμη συμμετοχή όλων, στα αγαθά της δημιουργίας και να βλέπει στα μάτια του φτωχού και αδυνάτου τον ίδιο τον Χριστό αφού ο δρόμος της Σωτηρίας μας περνά μέσα από τον συνάθρωπό μας.